Terug

Verhuizen

Het bleek, in de broeierige zomer van 2014, allesbehalve eenvoudig om me van mijn ouderlijk huis los te maken om samen met Lisa in een appartementje een start te maken met de adolescentenfase van mijn leven. De laatste nacht die ik doorbracht in eigenlijk iets te smalle eenpersoonsbed in mijn kamer, mijn pubercave, in het huis waarin ik het grootste gedeelte van mijn jeugd heb doorgebracht, was vervuld van onrust en verdriet. Gedachten brachten me in die nachtelijke uren terug naar de eerste verhuizing die ik meemaakte: als vijfjarig kereltje huilde ik rivieren toen ik afscheid nam van de muur waarop met haast onzichtbare potloodstreepjes mijn fysieke groei was gedocumenteerd en van het sesamstraatbehang, waarop Bert en Ernie me al sinds mijn geboorte elke ochtend vrolijk toelachten. Van het uitzicht ook, het uitzicht op een troosteloze straat waarin eigenlijk nooit eens iets gebeurde, maar toch, het uitzicht op mijn straat.

De ingecalculeerde treurigheid stak tijdens de eerste nacht in het appartement waar ik inmiddels al zo’n veertienhonderd ‘goedemorgens’ aan mijn teerbeminde heb uitgedeeld dan ook zeker zijn kop om de deur. Terwijl Lisa zich in onze nog sterk naar verf ruikende slaapkamer die eerste nacht verkneukelde om het onbekende donker om haar heen, verlangde ik sterker dan ooit naar het oude vertrouwde donker. Het donker waarin ik jarenlang minstens één keer per week mijn moeder uit haar slaap haalde vanwege de spoken onder mijn bed en in de kast, dát donker. Als ik mijn ogen sloot, herkende ik een zweem van de voor mij bekende duisternis, maar helemaal hetzelfde werd het nooit. Van slapen kwam niet veel, die eerste nacht.

Binnenkort zullen we weer verhuizen, de ruimtelijkheid tegemoet. In de loop der jaren hebben we als hamsters zo veel spullen ons appartementje binnengesleept, dat de buitenmuren zo langzamerhand aan de druk van binnenuit beginnen te bezwijken. Ook bij die verhuizing zal het me weer buitengewoon zwaar vallen afscheid te nemen van ons slechts vijfenveertig vierkante meter grote appartement, dat onder andere de boeken in zal gaan als de plek waar ik leerde leven, waar ik leerde wat échte liefde is en waar ik tijdens de eerste nachten een nieuwe duisternis ontmoette. Ik vrees dat het donker, na deze op handen zijnde verhuizing, nooit meer hetzelfde zal zijn.



Terug