Terug

Vakantie

Vaker dan eens vroeg ik me jaren geleden eens af hoe dat moest, schrijver worden. Om antwoord op die prangende vraag te krijgen, zocht ik contact met een aantal schrijvers. Via tussenpersonen, mail of sociale media legde ik ze de Vraag der Vragen voor. Waar ik bang voor was geschiedde: bijna niemand reageerde, en wie wel reageerde had geen antwoord waar ik ook maar iets mee zou kunnen.

Het stopte mijn schrijfdrang niet. In tegendeel zelfs, ik pende alleen nog maar meer. Beter. Elke ontmoeting, elke gesprek buitte ik totaal uit. Ik overdreef het in letters, ik schiep humor en ongemak in habitatten waar zij niet natuurlijk voorkwamen. Ik trainde mezelf over honderdduizendmiljoenmiljard-en-één zaken te schrijven, maar hoe ik écht schrijver zou ‘worden’ en wat dat nu eigenlijk inhield: men moest het mij niet vragen.

Zo nu en dan bleef ik schrijvers benaderen. Wanneer ik tijdens een lezing ergens in den lande de mogelijkheid kreeg een schrijver te spreken, was mijn eerste vraag steevast dezelfde. En nooit eens kreeg ik een degelijk antwoord.

Tot ik op een dag, en ik kan me voorstellen dat ik enigszins in herhaling val, maar wat noodzakelijk is voorkom je gewoonweg niet, de vraag aan de Grote Godheid Giphart voorlegde. Hij lachte.
‘Dat is eigenlijk heel eenvoudig,’ zei hij, terwijl hij een boekje signeerde. Ik gaf met enkele non-verbale gebaren en gezichtsuitdrukkingen te kennen dat ik dat helemaal niet zo voor de hand vond liggen en dat ik wel zeer benieuwd was naar zijn uitleg.
‘Je moet uitgaan van een soort heilige drie-eenheid,’ zei hij. Ik hing haast letterlijk aan zijn lippen.
‘Veel lezen, veel schrijven en veel meemaken,’ vervolgde hij. ‘Dan kom je er wel. Het is echt allemaal zo ingewikkeld niet. Lezen, schrijven, meemaken.’ Ik bedankte opgelucht voor de wijze woorden en nam mijn vers gesigneerde boek aan.

In de afgelopen jaren heb ik die wijsheid zo veel mogelijk nageleefd. Nog niet zo lang geleden ben ik de uitdaging aangegaan me voor de volle zeventig procent op het schrijven te storten (er zijn als studerende, samenwonende 21-jarige nu eenmaal ook een aantal onuitvluchtbare verplichtingen). De komende week leg ik mijn focus in ieder geval volledig op het derde deel van de Drie van Giphart: ik sluit me samen met Lisa zeven dagen op in een superdepuperluxe ingerichte bungalow in ons bloedeigen kikkerlandje om hopelijk zeer veel nieuwe ervaringen op te doen. Ook aan de andere twee zaken van zijn opsomming is gedacht: de helft van alle bagage bestaat uit boeken en ook een notitieboekje en mijn laptop laat ik niet thuis. Sommigen noemen het vakantie, ik noem het schrijver-worden.



Terug