Terug

Televisie

Meer dan eens komt het voor dat de mensheid dankbaar gebruik maakt van mijn kennis van de Nederlandsche taal. Zo heb ik reeds vele avonden, overigens uit niets dan pure vriendelijkheid, besteed aan het doorzoeken van andermans teksten op taalkundige onvolkomenheden. Ook op andere vlakken weet men mij te vinden als het om mijn overigens louter Nederlands lullende taalknobbel gaat.

Ik werd ooit uitgenodigd om plaats te nemen in een panel van honderd ‘neerlandici’ die bij het uiterst amusante doch verwerpelijk platte televisieprogramma ‘Lekker Nederlands’ de zeer belangrijke taak zou krijgen enkele teksten van Nick en Simon en Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven te beoordelen op originaliteit. Omdat wij dat ook wel eens mee wilden maken, zo’n tv-opname, toog ik samen met wat enthousiastelingen af naar de studio.

Het format van het programma zit als volgt in elkaar: twee teams (bestaande uit Nick en Simon en de mannen van Jurk!) maken andere, veelal humoristische, teksten bij bestaande nummers. Soms voeren ze tijdens het zingen ervan acts op en er komen een aantal gastartiesten een gezellig potje meeblèren. Het is aan een zeer deskundige honderdkoppige jury dus de taak om met behulp van een spannend stemkastje te bepalen welk van de teams het er het best vanaf brengt.

Afgezien van een kotsvervelende ‘publieksopwarmer’, die met wat tenenkrommend gelul slechts wat geforceerde lachjes op onze gezichten kon laten verschijnen en van de overduidelijke doorgestoken kaart (de jury verdeelde honderd punten, maar een telling van het aantal juryhoofden bleef tot drie keer toe steken op 67), vermaakte ik me tijdens de opnames kostelijk. Dat wil zeggen, tot het moment dat Ruth Jacott een gastoptreden kwam verzorgen. Ze zong een zeer flauwe aangepaste versie van haar hit ‘Vrede’ (speciaal omgedoopt tot ‘Vreten’, een lofzang op, tsja, voedsel in je eetgat douwen). Op zich was dat uiteraard niet voldoende om onze gegronde feestvreugde behoorlijk te bederven uiteraard. Wat daar wel voor een substantieel gedeelte aan bijdroeg, was dat dat wijf haar tekst niet afdoende ingestudeerd had waardoor ze het lied maar liefst twaalf (!) keer opnieuw moest inzetten. Na de derde keer begon dat al bijzonder vervelend te worden, na de vijfde keer kwam de intro ons gezamenlijk absoluut de strot uit, na de achtste keer viel de term ‘Kuth Jacott’ en na de tiende keer was ik ronduit kwaad en wilde ik zo snel mogelijk naar huis. Dat was echter niet mogelijk, aangezien ik wel degelijk doorhad dat de show zonder mijn taalkundige expertise tot een catastrofaal einde zou komen.

Dus ik zat de rit uit. Aangezien ik rechtstreeks achter de teams zat en de camera dus vol op mij gericht was, bleef ik mijn tanden bloot lachen. Toen ik mezelf terugzag op de kijkbuis, spatte de irritatie tijdens en na het intermezzo door Jacott echter zó overtuigend van het scherm dat Lisa vroeg of ik het wel genoeg naar mijn zin had gehad tijdens de opnames.
‘Hangt ervan af wat je daar onder verstaat’ zei ik twaalf keer.
Lisa keek me kwaad aan.



Terug