Terug

Rituelen

Het schrijven van columns gaat bij mij steevast gepaard met een rituelen. Zo dien ik, voor ik ga schrijven, immer dezelfde broek aan te hebben, moet ik een kop bananenthee – dat bestaat en is te koop bij de betere drogist – met honing voor me hebben staan. Als dat geregeld is, neem ik een willekeurig boek uit de kast en lees twee pagina’s om in de schrijfstemming te komen. Ondertussen nip ik vast wat van de thee, zodat die niet al te veel afkoelt. Als ik uitgelezen ben, open ik Word. Om niet alleen maar de angstige aanblik van een witte pagina te hebben, zet ik in lettertype Book Antiqua met lettergrootte 14, vetgedrukt en onderstreept, het woord ‘Titel’ neer. Later pas ik dat dan nog aan. Weer wat thee. Tijdens dit hele proces dien ik mezelf overigens volledig af te sluiten van de buitenwereld. In concreto betekent dat dat ik geen andere geluiden dan die van mijn eigen tikkende toetsenbord kan verdragen. Langzaam voltrekt zich vervolgens het proces van schrijven, schrappen en schreien.

Het appartementje waarin Lisa en ik reeds enkele jaren vertoeven, biedt helaas weinig ruimte tot terugtrekken. Met al het bovenstaande in het achterhoofd is het voorstelbaar dat dat tot vele confrontaties heeft geleid. Een goedbedoeld ‘Wil je nog thee?’ of ‘Lukt het een beetje?’ wordt dan ook niet zelden beantwoord met een raak gegooid boek in de richting van de vragensteller.

Vandaag lukt het schrijven echter niet. En dat heeft niets te maken met een gebrek aan bananenthee of aan een te verzorgende vriendin, nee, vandaag zijn het de buren die ik graag zou willen bedelven onder een stapel veelpuntige boeken. Ze verstieren een lopende machine door juist vandaag, op mijn vaste schrijfdag, te gaan verhuizen. Niets anders doen ze dan al hun kneuterige meubels uit dat kleine huisje te laden, en hun hond, hun hond die blaft elke keer wanneer iemand over de drempel van hun aan de onze aangrenzende ellendige appartement stapt, zo is die hond geconditioneerd, blaffen blaffen blaffen en louter bijten wanneer noodzakelijk. En alsof dat allemaal al niet mensonterend genoeg is, gebruiken die mensen drugs bij het leven (tevens bij de dood) waardoor ook ons knusse huisje reeds uren ruikt alsof een nog onontdekte kelder vol cannabis sativa hollandica de reden van de recente huurverhoging is. De geur is dusdanig doordringend dat zelfs wanneer ik een slok zalige bananenthee met honing neem, zelfs dan, ik voornamelijk wiet ruik.

Er komt geen degelijk woord uit mijn vingers. En daar baal ik enorm van.



Terug