Terug

Reve II

Ik knikte hem toe en draaide me enigszins van hem af, ten teken dat ik nu graag verder zou willen gaan met het uiterst ambachtelijke proces van de boekspeurderij. De oude man bleek echter helaas weinig verstand te hebben van ongeschreven non-verbale conventies.
‘Weet je wat je eens zou moeten doen,’ kreunde hij. Ik dacht: hij kreunt. ‘Je moet dat parfum van jou opdoen onder de douche, dat is beter voor je huid. Onder de douche. Heeft je huid een hoge of lage zuringsgraad?’
Ik had geen idee en geen zin. Bovendien voelde ik me redelijk in het nauw gedreven, nu de man zijn stinkende kop in de richting van mijn nek bracht en opzichtig snuivend mijn geur tot zich nam. ‘Ik heb het parfum bij de Kruidvat gekocht,’ zei ik dus maar.
De man glimlachte zijn verrotte tanden bloot en legde zijn hand op mijn rechterschouder. Daar was ik al helemaal niet van gediend, maar ik kon het niet opbrengen om het hem te zeggen. Niet tegen hem. Ik stond daar als versteend met een boek in mijn handen. Mijn ogen vonden wanhopig de boekverkoper, maar die leek te slapen.
‘Wat ben je aan het lezen?’ vroeg de man na wat als een half uur voelde. Zij hand was inmiddels van mijn schouder op weg naar mijn nek.
‘Reve,’ piepte ik en de meneer knikte berustend. Hij zei dat hij dat wist.
‘Veel plezier met dat boek,’ fluisterde hij plots, bracht zijn hoofd nog eenmaal veel te dicht bij mijn nek die hij inmiddels met twee zachte handen voorzichtig omklemde, en liet daarna eindelijk los. Hij verliet de winkel zonder naar mij of de duttende boekverkoper om te kijken. Bij het overstappen van de hoge drempel hield hij zich vast aan een stapel boeken op een tafel naast de deur.
‘Voor mij deze,’ riep ik - in de hoop hem te ontwaken - hard tegen de eigenaar van het winkeltje. Het boek dat ik al even vasthield, stak ik daarbij omzichtig omhoog.



Terug