Terug

Proef

‘Als jullie de eerste vakantie zonder ruzie doorstaan, komt het echt wel goed,’ zei mijn moeder. Het was niet de eerste keer dat ik zulke woorden tot me nam: de eerste vakantie, de generale repetitie van het samenwonen, het voorproefje van een leven samen. Wanneer we het voor elkaar zouden krijgen zeven dagen op elkaars lip zitten te verdragen, zou de weg naar een leven lang gelukzalig samenzijn voor ons open liggen. Vol goede moed stortten Lisa en ik ons aan het begin van onze eerste vakantie samen in wat het tegenovergestelde zou gaan worden.

In onze middelgrote stacaravan aan een gemoedelijk kustplaatsje gebeurden veel zaken voor de eerste keer. Voor de eerste keer hadden we het gevoel volledig onafhankelijk te zijn. Voor de eerste keer deden we boodschappen en pruttelden we zelf een maaltijd in elkaar. Voor de eerste keer zagen we elkaar hoe we écht waren. Voor de eerste keer sloeg uitzinnige liefde om in uitzinnige twijfel, en daarna in uitzinnige irritatie. Met de woorden van mijn moeder in mijn achterhoofd probeerde ik er uit alle macht het beste van te maken, maar vaker dan eens bleek dat absoluut tevergeefs. Voor de eerste keer sloeg uitzinnige irritatie om in uitzinnige woede.
‘Ik loop wel naar huis,’ riep ik halverwege onze trip tijdens een woede-uitbarsting die werd veroorzaakt door een nog altijd strontvervelende opruimdrift van Lisa. Ik hield er in mijn achterhoofd wel degelijk rekening mee dat tweehonderd kilometer toch best lang wandelen zou gaan worden. Ook met stukjes rennen tussendoor zou ik daar toch zeer veel blaren aan overhouden.
‘Is goed,’ schreeuwde Lisa terug. ‘Ga dan!’ Door een puur biologisch proces stootte mijn spraakkanaal een aantal zeer stoute woorden uit. Ik schrok er zelf van, maar excuses aanbieden zou een nederlaag betekenen. Ik kon dit niet op me laten zitten en besloot daadwerkelijk mijn spullen bij elkaar te zoeken en het verblijf te verlaten. Lisa keek me met een verbaasde blik aan.
‘Ga je echt weg?’ vroeg ze retorisch, maar daar trok ik me geen flikker van aan.
‘Ja,’ zei ik. ‘Doei.’ Ik sloeg de deur van de caravan met een klap achter me dicht.

Uiteraard kwam ik na een half uur voor de eerste keer met hangende pootjes terug. Uiteraard lachten we nog even later met z’n tweeën hartelijk voor de eerste keer om een totaal onzinnig conflict. Uiteraard kwamen we voor de eerste keer tot de conclusie dat we zoiets nooit meer zouden laten gebeuren, en uiteraard zou het nog vele malen voorvallen (uiteraard besteedde ik vanaf toen wel iets meer aandacht aan mijn dreigementen, die desalniettemin uiteraard toch steeds een bepaalde stompzinnigheid bleven bevatten). En nu ik een aantal weken geleden met Lisa teruggekeerd ben van onze zoveelste meer dan geslaagde vakantie, is de wijsheid van mijn moeder onjuist gebleken. Uiteraard, zou ik willen zeggen.



Terug