Terug

Markt

Sommigen zeggen dat een gelukkig verleden weinig herinneringen herbergt. Ondanks dat mijn overlopende hoofd zo nu en dan vurig wenst dat zo’n uitspraak waar is, kan ik niet anders dan me er met hand en tand tegen verzetten. Mijn geheugen wordt overbevolkt door anekdotes uit vroeger jaren. Door ze op papier te zetten, hoop ik mijn chaotische bovenkamer (tevergeefs) enigszins te structureren.

Op een van de plekken waar veel van die anekdotes zich afspelen en soms zelfs samenkomen, kom ik vaker dan mij en mijn portemonnee lief is. Het vormt het decor van een volwassenwording en tegelijkertijd van een eeuwig kind-zijn. Telkens wanneer ik er kom, kijk ik verwonderd om me heen. Het is een van de plekken waar ik mezelf heb leren kennen. Een van de plekken waar ik ontdekte – en het spijt me dit toch enigszins pathetisch te moeten brengen – wat de wereld eigenlijk te bieden heeft.

De plek waar ik me onder de dozen van de marktkooplui verstopte tijdens kinderlijke spelletjes. De plek waar ik mijn ouders eens kwijt raakte en waar ik ze later, luid schreiend, weer terugvond. De plek waar vandaan ik voor de eerste keer laveloos naar huis strompelde. De plek waar ik (gek genoeg tijdens diezelfde avonden) een beschamend blauwtje liep. De plek die de achtergrond vormde van een foto waar ik breed lachend met mijn oma op stond en die ik haar vorige week als geschenk gaf. Bij de overhandiging kuste ze uit dankbaarheid twee maal met betraande ogen de foto. De plek van talloze malle individuen. De plek van barren waar je door verschraald bier met je arm aan blijft plakken. De plek van ’s avonds te harde muziek en aan elkaar geplakte studenten. De plek van historie in de tegenwoordige tijd. De plek van ontluikend talent. De plek van Toon: de markt van Sittard.



Terug