Terug

Lijden

De onvolprezen beroepsmongool Herman Brusselmans scandeerde in een televisieprogramma eens de woorden: ‘We moeten het leven niet te fantastisch vinden, daar komt geen grote kunst uit voort. De kunstenaar moet lijden.’ Meer dan ooit tevoren zijn deze woorden momenteel op mij van toepassing, en daarom ben ik maar achter mijn laptopje gekropen.

Belangrijke info in dezen is dat ik zojuist ben teruggekeerd van een regenovergoten vakantie. De regen heeft het geheel er echter niet bepaald minder plezierig op gemaakt. Integendeel: terwijl de regen met ferme slagen tegen de ramen tikte, nam ik samen met Lisa plaats voor de knus knetterende open haard, een zak marshmallows die bestemd was voor een barbecue die er nooit zou komen half leeg gevreten op de grond. Ook met strontweer vermaakten wij ons, dus zonder al te veel in detail te treden: het was een meer dan geslaagde vakantie. ‘Waarom dan in godsjezuschristusnaam dan toch dat lijden?’ hoor ik u tegen uw computer of telefoontje kwaken. Weest gerust, weest gerust. Ga er maar even lekker voor zitten in uw comfortabele stoel en pak de kaasplank en het glas wijn er maar met gezwinde spoed bij, want dat zal ik eens even grondig voor u uit de doeken doen.

Ik heb slecht geslapen. Het vakantiebed bleek niet aan mijn eerstewereldbehoeften te kunnen voldoen. Te warm, te klef en te groot: het was verschrikkelijk. Als gevolg van die nachtmerrie zijn mijn oogleden momenteel zwaarder dan zwaar. Ik kán niet meer. Mijn eigen bed, momenteel op nog geen vijf meter afstand, verleidt me als nooit tevoren met zijn frisgewassen lakens en onbetaalbaar boxspringmatras. Maar ik moet door, de gifbeker moet leeg. Dit stuk moet af.

En ziedaar: van al die zelfkastijding verschijnt de kunst als de zon die ik niet meenam op vakantie, maar die eenmaal thuis een verloren week op driedubbele kracht inhaalt. Kijk toch eens naar een fraaie vondst als ‘regenovergoten’ als variatie op het alom bekende ‘zonovergoten’, het prachtig poëtisch allitererende ‘knus knetterend’, de fabelachtige sfeertekening die ik zojuist heb neergezet, het woord ‘nachtmerrie’ in een passende context en de geslaagde humoristische toon doorheen alle alinea’s. En dat zijn dan allemaal nog maar wat voorbeeldjes. U moest eens weten wat ik allemaal aan deze tekst geschaafd heb, welke genialiteit in de prullenbak is beland.

Grote genade, Herman Brusselmans had gelijk. Het leven is verschrikkelijk. Het is beter te lijden, ondraaglijke kwalen te ondergaan. En dat allemaal om u wat te entertainen. Bedank me morgenochtend maar: voor nu is verleiding te sterk.



Terug