Terug

Liefde

Wie verliefd is, is verslaafd, zo las ik op internet. Als je kampt met verminderde eetlust door rondfladderende vlindertjes in je buik, snak je steeds naar verschillende hormonen, met allemaal even ingewikkelde namen, die stuk voor stuk erg verslavend werken. Ze zorgen ervoor dat je zo veel mogelijk bij het doelwit van je begeerte wil zijn. ‘Dat verklaart een hoop,’ zeg ik tegen het beeldscherm van mijn laptop, een gewoonte die ik over heb genomen uit een hoop slechte films.

Want inderdaad: in de begintijd van de uitzinnige verliefdheid wilde ik niets liever dan de godganse dag met Lisa door lentevelden vol boterbloemen rollebollen -goddank was dat wederzijds. Onze liefde was dusdanig obsessief dat de gedachte aan een eventueel einde al tranen over onze wangen deed lopen. We spraken uren over de inrichting van al onze huizen, reserveerden vast een familiegraf en bijbehorende steen, want ook over het hoe, wat en wanneer van onze kinderen waren we het roerend eens. Twee kinderen, meisje, jongen, in die volgorde, en ook over hun namen hoefden we weinig te discussiëren. Toen op de markt in Sittard een restaurant opende met de toekomstige naam van ons toekomstige eerste kind, doopten we dat gelijk tot lievelingsrestaurant (tot op de dag van vandaag komen we er vaker dan ons budget ons lief is). Onze omgeving begon zich af en toe (al dan niet terecht) zeer voorzichtig in licht kritische bewoordingen uit te drukken, maar daar trokken we ons minder dan niets van aan. Zelfs toen een enkeling het licht kritische inruilde voor het grofweg brutale, bleek onze verslaving sterker.

Kijk uit! Er volgt een pretentieuze poëtische pruttelzin. Nu de toekomst van toen verleden is geworden, is de verslaving door de tand des tijds overgegaan in een permanente staat van houden-van. En alhoewel dat door sommigen als een immense zonde wordt gezien, is dat voor Lisa en mij genoeg. Wij vieren de liefde op onze eigen, onbeschaamde manier.

‘Dat moet je niet online gooien, gek,’ zegt Lisa nadat ik bovenstaand stuk aan haar voorlas. Ze heeft gelijk, de tekst is veel te intiem, maar ik doe het toch. De reden daartoe? Ach. Voor eenieder die liefheeft, spreekt die voor zich.



Terug