Terug

Kus

Dat jeugdige verliefdheid en volslagen stupiditeit onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, heb ik talloze keren mogen bewijzen. Voor de aanstaande letterbrij laat ik alle kansloze verliefdheden, pijnlijke blauwtjes en venijnige verlangens buiten beschouwing. Met pijn en moeite borstcrawl ik mezelf eenarmig door mijn eigen geschiedenis heen, rechtstreeks naar de eerste date die ik met mijn huidige levenspartner had.

Om voor mijzelf volstrekt duistere redenen besloten Lisa en ik tijdens dat eerste afspraakje allebei iemand mee te nemen. Lisa koos ervoor haar broertje mee te nemen – die op zijn beurt ook weer een vriend meenam – en ik vroeg een gemeenschappelijke vriendin om getuige te zijn van onze eerste gezamenlijke bioscoopfilm. Zo zat ik iets meer dan zeven jaar geleden voor het eerst met mijn vriendin in de bioscoop, terwijl in de roodbeklede stoelen om ons heen drie paar ogen pretendeerden de film te volgen, maar ondertussen elke handbeweging of vingerverstrengeling onzerzijds nauwkeurig registreerden.

Nooit meer heb ik een dergelijk diep gevoel van spijt ervaren als na die film, zelfs niet toen ik drie jaar later met meer gerstensmoothies dan wettelijk toegestaan eens besloot dat een fijne erotische dans op de keukentafel het kerstdiner bij mijn schoonouders memorabel zou afsluiten – dat overigens geheel terzijde. Toen de gemeenschappelijke vriendin na afloop vroeg wat ik van het visuele hoogstandje dat de film blijkbaar was geweest vond, heb ik volgens de overlevering vol overtuiging ‘ja, inderdaad’ geantwoord, terwijl ik mijn blik niet van mijn eigen visuele hoogstandje af kon houden. Ik had zogezegd eigenlijk gewoon zeg maar in feite helemaal niets meegekregen van de film, mijn zintuigen waren te druk met het nauwkeurig bestuderen van de binnenkant van de handen van mijn toen nog ongekuste eerste echte vriendin. Dat onze lippen elkaar bevoeld zouden hebben was zeer goed mogelijk geweest, indien er niet doorheen die twee uur gretige ogen op ons gericht waren.

Omdat we beiden een buitengewoon onbevredigd gevoel aan die avond over hadden gehouden, spraken we de dag erna wederom af. Op een besneeuwd bankje in de vrieskou deden we alsnog wat moest gebeuren: we klapten onze lippen stuntelig op elkaar, terwijl onze door handschoenen bedekte puberklauwtjes elkaar stevig omklemden. Schichtig keken we daarna om ons heen om te controleren of geen enkele familiale of vriendschappelijke paparazzo in de bosjes lag verschuild om dit moment vast te leggen, maar we bleken goddank in afwezigheid van iedereen ter wereld. Een tweede kus liet daarom niet lang op zich wachten.



Terug