Terug

Kortzichtig

Naast te schrijven alsof mijn leven ervan afhangt en al even zo fanatiek te lezen, vind ik het erg leuk om in de uren dat niemand mij iets verplicht rond te zwerven in de donkere krochten van Facebook, alwaar de kortzichtigheid regeert. De reacties die sommige landgenoten onder bijvoorbeeld nieuwsberichten van NOS zetten, zijn namelijk regelmatig het gieren waard. Het liefst zonder enige blijk van relativeringsvermogen (of kennis der interpunctie) schreeuwen ze hun nietsbetekenende meningen in vette hoofdletters met uitroeptekens als digitale Kalasjnikovs. Ik lees, glimlach en pak de draad van het dagelijks leven weer op.

Afgelopen week kon ik echter iets minder glimlachen, toen een klein gedeelte van de donkere straathoeken van het internet zich naar mijn eigen pagina verplaatste. Ik had een column gepubliceerd waarin ik op de aan mij toevertrouwde cynisch/ironische manier mijn ervaringen over een klein dorp in het zuiden van Limburg beschreef – het dorp waar ik nota bene de nodige jaren heb doorgebracht. Blijkbaar trok ik daarmee een behoorlijk etterende wond open, want binnen de kortste keren stroomden reacties binnen van dorpsbewoners. Naast een hoop positieve reacties werd ik onder meer vergeleken met een kontgat, zou ik onder mijn kloten gestampt moeten worden, zou ik professionele hulp nodig hebben en ben ik een etterbak en een lamzak. Let wel: dit is slechts een kleine greep uit het verfijnde assortiment bagger dat ik over me heen gestort kreeg.

Noem het naïef, maar ik schrok. Zonder mezelf te willen verdedigen: ik was er als vanzelfsprekend niet op uit om iemand te kwetsen en in mijn stuk, dat eigenlijk toch voornamelijk draaide om een gelukwens aan mijn vader, zat geen enkele persoonlijke aantijging tegen wie dan ook. Maar zoals mijn hobby me reeds leerde, zijn drogredenen in het digitale Nederland van vandaag aan de orde van de dag. De ontvangers dienen zich niets aan te trekken van al die woordelijke rampspoed, maar hoe ik ook probeerde: dat lukte me niet volledig. Er bleef binnenin mij iets rommelen: waarom zo agressief?

Per direct heb ik mijn hobby neergelegd: voor mij geen gegniffel meer om kortzichtige argumentaties die redelijke kant noch wal raken. Maatschappelijk betrokken probeer ik in mijn columns zo weinig mogelijk te zijn, maar voor één keer maak ik een uitzondering met een moraliserende boodschap die ik niet expliciet benoemen zal, maar duidelijk in dit stuk terug te vinden is. Noem het (weer) naïef, maar wellicht helpt het.



Terug