Terug

Humor

Walt Disney zei ooit: 'Fun is serious business', een korte zoektocht op internet heeft me geleerd dat tientallen bekende komieken in de loop der jaren regelrecht in de humeurverslindende klauwen van depressies zijn gewandeld en op de televisie zag ik een overrijpe acteur beweren dat het vele malen ingewikkelder is een lach dan een traan tevoorschijn te toveren. Desalniettemin zien sommige mensen mij al ongeveer 22 jaar aan voor een beroepsnar zonder dat ik er iets bijzonders voor doe of laat.

Al op vroege leeftijd ontdekte ik hoe ik door bepaalde grenzen te overschrijden mensen kon laten lachen. Tijdens didactisch verantwoorde rolspellen in groep 3 (‘Jullie gaan spelen dat mama thuis aan het koken is en dat papa terugkomt van een lange dag werken. Klaar? Go!’) vermaakte ik me het best door keer op keer de vaste rolpatronen te doorbreken. ‘Geef mij die schoenen maar,’ moet ik eens gezegd hebben voordat ik de roze glitterhakjes onder luid gegniffel uit de handen van een van mijn kleutergenootjes aangereikt kreeg. Verder zonder ooit enkele transseksuele aanvliegingen gehad te hebben, stond ik daarna week in week uit in een te krappe jurk en plastic prinsessenschoenen in een pan fictieve soep te roeren, wanhopig wachtend tot mijn man zuchtend en steunend over de deurmat zou stappen. En altijd maar bleef het grappig, bleef ik om me heen het hoge kindergegiechel horen.

Ook toen die piepstemmetjes langzaam maar zeker aan hun transitie begonnen, hield ik vast aan het onverwachte. Men stond er ook bepaald niet van te kijken toen ik, toen de afscheidsmusical in groep 8 in zicht kwam, mezelf inschreef voor de rol van dementerende grootmoeder. In mijn herinnering kostte het me wat overredingskracht om onze leraar ervan te overtuigen dat dat écht een goed idee zou zijn om mij (deze keer op volwaardige) hakkenschoenen het podium te laten beklimmen, ook tijdens de vele dansen die we opvoerden, maar het lukte. Ik stond er in een kittig outfitje voor een zaal vol vrienden en familie van mijn klasgenootjes en mij. Aan het geschaterlach in de zaal te horen en aan de reacties achteraf bleek dat een Ivo Niehiaans unaniem belachelijk groot succes.

En alhoewel de puberteit (en niet te vergeten de literatuur) een gedeelte van mijn geestigheid voor wereldse droefenis heeft ingeruild, zit ergens nog altijd de grapjurk van weleer. Zo nu en dan komt hij, tot het grootste genoegen van mezelf, tevoorschijn om dan vaak in alle meligheid een hele tijd te blijven hangen. Zo nu en dan lullen we wat over vroeger tijden, bespreken brompotterig de teloorgang van de opkomende generatie en heffen het glas, opdat we dat soort meetings nog net zo lang mogen hebben totdat de dreigbrieven van DELA met een doffe plof op de mat vallen.



Terug