Terug

Gewicht

De eerlijkheid gebiedt me schoorvoetend op te biechten dat mijn gedachten de afgelopen vakantieweken niet heel erg veel bij mijn lichaam en de gezondheid daarvan zijn geweest. Daarmee bedoel ik grofweg te zeggen dat ik het grootste gedeelte van de voorbije vrije weken vretend en vegeterend op de bank heb doorgebracht. Nu is dat op zich natuurlijk geen groot probleem, zeer velen zijn evenals ik van mening dat een vakantie daar toch ook voor is bedoeld. Wat alleen vreselijk zonde is, is dat ik door puur evolutionaire pech kamp met een extreem vlugge gewichtstoename. De kilo’s die ik aankom door alleen al aan een zak chips of een verse kroket te ruiken, zijn pas op een opvallend groot aantal handen te tellen. De weegschaal en ik waren elkaar gisterochtend tijdens een eerste weegbeurt in weken dan ook niet bepaald gunstig gezind. De digitale cijfertjes moesten het dan ook flink ontgelden: ik kotste een scheldkanonnade, die ze nog lang zal heugen, over ze uit.

Zo zou het gaan:

Maar omdat ik ondanks mijn romantische aard niet volledig verstoken gebleven ben van het rationalisme dat onze samenleving toch al een aantal honderd jaar op de voorgrond heeft geplaatst, trok ik na het zien van de kleine boze hoge cijfers mijn sportschoenen aan. Nog geen vijf minuten nadat ik vol enthousiast vuur in mijn lijf de voordeur achter me had dichtgetrokken, moest ik echter met pijn in mijn longen en hart toegeven dat dit niet de oplossing zou zijn. Nee, het bankhangen zou best mogen blijven, zo lang je je maar richt op komkommer en tomaten enzo. Zoiets had ik ook ooit een of andere pornoblonde fitgirl tijdens een of andere talkshow horen roepen. Volgens mij. Geloofde ik. Dus sjokte ik weer terug naar huis en nam een glas water. Om de pretentieuze trots die in mij losbarstte enigszins te temperen besloot ik het zakje chips dat nog ergens achteraan in de voorraadkast lag, leeg te vreten. Want, zo bedacht ik, als dat daar blijft liggen, blijft het me ook roepen. En ik ken mezelf: ik zal dan niet rusten totdat ik het spul achter mijn kiezen gekraakt heb. Dus at ik het op. En daarna nog een bakje ijs dat ik vanwege een rommelende maag in de supermarkt haalde. En dat afvallen, ach ja. 1 januari sta ik vooraan in de rij.

Maar zo zal het niet gaan.

Dit keer gaat het goed. Vurig enthousiasme ban ik uit. In kleine stapjes doelen stellen en die behalen, zo zal het gaan. Vol goede moed, maar zonder overmoedigheid. Vertrouwen en doorzetten zijn de nieuwe kernwoorden waar ik mijn frisse levenswijze omheen zal gaan bouwen. Vandaag start ik met een gezond wandelingetje en een knapperige salade. De zak chips in de kast heb ik voor de zekerheid maar in vuilnisbak gekieperd: ik ken mezelf.



Terug