Terug

Eten

Dat vriendenboekjes in de loop der jaren enigszins uit de mode zijn geraakt, is een van de zaken die ik samen met onder andere de muzieksmaak van het overgrote merendeel van de wereldbevolking en het moslimextremisme dikwijls betreur. Hoe heerlijk was het om jezelf in twee kleurige pagina’s prijs in te geven aan al je lieve vriendjes en vriendinnetjes. Die vrolijke boekjes die je naar eigen smaak met stickers en stempels kon versieren, ach, kreeg ik er nog maar eens eentje onder mijn neus geschoven. Maar helaas, ik moet op een andere manier aan de wereld kenbaar maken wat mijn lievelingsdieren, favoriete kleuren en hobby’s zijn.

Bij dezen dan maar. Van dieren hou ik eigenlijk helemaal niet zoveel, katten uitgezonderd. Mijn lievelingskleur verschilt van dag tot dag en bovendien is de bestemming van de kleur belangrijk. Sta ik voor een stoplicht, dan kan ik groen zeer waarderen, maar dat is dan weer helemaal niet het geval wanneer ik tijdens een buikgriep boven de wc-pot hang. U ziet maar weer: niets is zo veranderlijk als kleurvoorkeuren. Wat hobby’s betreft ben ik wel wat rechtlijniger: in de loop der jaren heb ik lievelingsbezigheden lezen, schrijven en uit eten gaan verzameld. Alle drie hebben ze in die periode een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt. Over die eerste twee kan ik uren schrijven, maar dat zal ik wegens u en mij bekende redenen achterwege laten. De voortgang die ik met het buitenshuis vreten heb geboekt daarentegen, schreeuwt om toelichting.

Het zal weinig stof doen opwaaien, maar voor de volledigheid dient het toch vermeld te worden: deze liefhebberij heb ik samen met Lisa ontwikkeld. Waar we in onze beginmaanden en -jaren het nog een hele ervaring vonden om samen in de Sittardse frituur ‘Elvira’ een plastic bakje saus met friet en kroket naar binnen te werken, worden onze smaakpapillen nu pas enigszins warm bij de aanblik va een fraaie menukaart met gerechten waarvan we geen idee hebben wat het zijn en waarop dat ook verder niet wordt uitgelegd in een restaurant waar de obers met van die gekke servetten om hun armen deftig rondwaggelen. Uiteraard maakt deze ontwikkeling het geheel wel wat prijziger, maar dat zorgt er nauwelijks voor dat wij thuis meer moeten afwassen. We beknibbelen eerder op andere zaken, zodat we onze hobby in stand kunnen houden.

Ongeveer een maand geleden zaten we weer met onze pootjes onder een keurig gedekte tafel.
‘Anders dan bij Elvira,’ zei ik. Lisa bevestigde dat en haalde de slappe frieten die we er desalniettemin telkens met smaak opvraten aan. Ik herinnerde me de dolverliefde schranspartijen onder de veilige vleugels van Elvira. Tijdens het naar binnen werken van de onder allerhande sauzen bedolven frietjes speciaal lazen we samen tegelijkertijd een roddelblaadje. We verkneukelden ons over de belachelijke jurken die vrouwen naar premières aan durfden te trekken en pinkten krokodillentranen weg bij het einde van de zoveelste relatie van de zoveelste relnicht.
‘En nu zitten we hier,’ zei Lisa, net nadat we een bord met een miniem hapje van het een of ander voorgeschoteld hadden gekregen. Kalfstong, dacht ik te herkennen. Om het microscopisch kleine stukje vlees waren wat hoopjes ondefinieerbare drab kunstig neergeflikkerd. Ik keek van het bord naar Lisa en weer terug. We dachten hetzelfde en daarom wenkte ik de ober.
‘Alles naar wens hoop ik?’ vroeg hij, het servet om zijn arm rechthangend. ‘Waarmee kan ik helpen?’
‘Jazeker,’ zei ik, ‘alles naar wens. Maar luister. Wij hadden graag twee porties friet. Beetje slap, als het kan. En met veel mayonaise. Heel veel.’
De man keek me aan. ‘Natuurlijk meneer, komt eraan meneer,’ zei hij en liep de keuken in. Lisa glimlachte. Mijn ogen waren inmiddels al druk bezig de tent af te speuren, op zoek naar een verloren Weekend, Story of Privé.



Terug