Terug

Casino

Zo nu en dan vind ik niets verkwikkender dan een redelijk aanzienlijk gedeelte van mijn duurzaam opgebouwde spaargeld in één klap over de balk te smijten door alles op rood in te zetten. Lisa kijkt me dan doorgaans zeer verwijtend aan, ‘zie je nou wel’, en probeert me naar de uitgang te slepen. ‘Nee,’ zeg ik dan standvastig en zet nog één keer in, waarbij ik ook de rest van mijn geld verlies. Eenmaal thuis heb ik dan heel wat uit te leggen, maar om de een of andere reden staken mijn stembanden op zulke momenten steevast.

Deze fascinatie komt voort uit de eerste keer dat ik naar een haast lichtgevende gokhal ging, twee dagen nadat ik de Grote Legale Leeftijd had bereikt. Mijn vader troonde mij en mijn vriendin mee naar een groot casino, alwaar een magische wereld van spelletjes, gezelligheid en particuliere faillissementen voor me open ging. Ik nam plaats aan een roulettetafel, waarna de croupier van dienst vroeg om mijn inzet. Ik had een aantal fiches toegestopt gekregen, maar de bedoeling van het spel was mij tot dan toe volstrekt duister. Ik zag een groene mat met een aantal cijfers, dus ik wees naar het cijfer veertien. ‘Doe die maar,’ zei ik, waarop de croupier mijn fiches nam, zachtjes maar net hoorbaar grinnikte en mijn gehele inzet op één cijfer legde. Het balletje werd in het spel gebracht, draaide en belandde warempel op cijfer veertien. Ik kreeg mijn inzet in vijfendertigvoud terug. Voor een armzalige achttienjarige scholier was dat, hoe zal ik het zeggen, best heel erg veel geld waarmee ik de nodige hot wings bij KFC kon halen. Met mijn handen vol fiches zochten mijn ogen mijn vader, die even uit het zicht verdwenen was. Ik zag hem achter een speelautomaat zitten en rende, tegen de regels van het vrij statige casino, op hem af terwijl ik iets riep in de trant van: ‘Papa, papa, money’, maar tijdens mijn vrolijke spint schuifelde een Vietnamees rollatorvrouwtje voorbij dat ik niet meer op tijd kon ontwijken en met een redelijke vaart omver liep. De mevrouw dacht dat ze stierf en pufte en klaagde voor de zekerheid vast een soort laatste sacramenten, maar bleek uiteindelijk niets te mankeren. Mijn fiches heb ik onder streng toezicht onder de speelautomaat vandaan moeten vissen.

Lisa keek me van een afstandje verwijtend aan. Dat worden dure jaren, hoorde ik haar denken.



Terug