Terug

Biografie

Luister. Mócht het lukken, mócht al mijn eindeloze inspanning ooit daadwerkelijk beloond worden, mócht eens iemand mijn ontelbare literaire kwaliteiten inzien, mócht ik ooit mijn opwachting maken op het Boekenbal, mócht ik uitgroeien tot een van Neerlands grootste letterkunstenaars, mócht ik in die hoedanigheid dan ooit sterven en mócht iemand dan een biografie over mijn wervelende leven construeren, laat dan alsjeblieft de vroege liefdesbriefjes aan Lisa buiten beschouwing.

Vorige week vond ik tijdens een grondige schoonmaakbeurt van een van de opbergkasten een pakketje brieven en knutselwerkjes die we elkaar in onze vroege jaren (toch alweer een jaar of zes geleden) gegeven en verstuurd hadden. Met enige gêne opende ik het pakketje, dat bestond uit enkele tientallen enveloppen waar in krullende letters de datum op geschreven stond. Van sommige brieven kon ik me het een en ander herinneren, maar het meeste was vredig gestorven in de krochten van mijn geheugen. Over het algemeen trof ik veel te hartstochtelijke correspondentie vol pretentieus gewauwel aan, dat ik nog niet zou citeren voor honderdduizendmiljoen en de belofte van een leven lang vakantie.

Ik duikelde ook een klein boekje op. Ondanks dat het van ellende enigszins uit elkaar viel, was op de voorkant nog steeds een zomers tafereel te zien. Een hartje en een zonnetje. Ik kocht het boekje tijdens een vakantie in Griekenland, waar Lisa niet bij kon zijn. We hebben daaronder, blijkens onze brieven, behoorlijk onder geleden. Op een markt kocht ik het boekje, waarin ik elke dag één, soms twee brieven aan haar schreef. En, wanneer ik me ertoe kon zetten, een gedicht. Toen ik onherkenbaar bruin in Nederland wederkeerde, overhandigde ik haar het boekje met tranen van geluk in mijn ogen. Inderdaad: een obsessiviteit om zo gauw mogelijk te vergeten.

Het meest verbaasde ik me over een gedicht dat ik uit bepaalde overwegingen, vraag me alsjeblieft niet meer welke, volledig in het Frans had opgesteld. Ik blonk in Frans niet uit maar belangrijker nog: ik kon helemaal niet dichten. Dus bij dezen een bericht aan mijn – eventuele - toekomstige biograaf: al de hierboven beschreven zaken verbranden gaat me iets te veel aan het hart, maar ter bescherming van de Nederlands literatuur liggen deze spullen ergens opgeborgen waar jij ze nooit zult vinden. En dat is voor iedereen maar beter ook.



Terug