Terug

Bestemming

Toen Lisa en ik een paar weken geleden wat centjes geretourneerd kregen van onze energiemaatschappij, staken we onze koppen bij elkaar om een bevredigende bestemming voor dat kapitaal te vinden. Een knoop doorhakken was lastig, maar over één ding waren we het eens: onze spaarrekening zou niet gaan groeien.
‘Ik wil een heteluchtfriteuse,’ zei Lisa. ‘Het krokante van de frituur, maar duizend keer minder ongezond. Ideaal,’ alsof ze zo’n ding stond aan te prijzen op de markt. Ik zag echter niet veel in zo’n airfryer. ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘ik wil een degelijke stereo-installatie. Fijn liedjes knallen.’
We werden het die dag niet eens.

Twee dagen later, het geld rotte langzaam weg op onze bankrekening, riep Lisa me vanuit de woonkamer.
‘Ik weet het!’ ‘deelde ze enthousiast mee. Nu komt het, dacht ik. Nu komt het.
‘We kopen een aquarium!’ vervolgde ze. Met van die gekleurde vissen! Die kleine! En met een pomp! En met van die beeldjes voor erin! Zo’n schoen! Ja!’
Nee, dacht ik. Jaren terug was ik hetzelfde experiment al eens aangegaan en over de uitkomst daarvan durfde ik nog altijd niet hardop te spreken. Het kwam er kortgezegd op neer dat ik dag na dag moest toekijken hoe mijn lieve visjes elkaar een helse dood in neukten waarna ze elkaar met smaak opvraten. Op een zeer kille winterzaterdag had ik er helemaal genoeg van. Ik flikkerde alle tere en zeer temperatuurgevoelige tropische visjes in de ijskoude vijver en bracht de vissenbak naar de dichtstbijzijnde kringloopwinkel. Bitterzoete wraak, vond ik. Ik stond versteld van mijn eigen moordvermogen. Jammer genoeg was dat niet de enige ellende die ik met de zwemmenden had meegemaakt: toen ik na een vakantie in een zonnig buitenland eens terugkeerde, vond ik het aquarium zeer vervuild aan. Het doorschijnende bakje met kraakhelder water was verworden tot een bruingroene sloot. Al wat leefde lag roerloos op de bodem. De buurvrouw verontschuldigde zich uitbundig en weet alles aan haar haperende geheugen. Vorige week was ze ook al de verjaardag van haar dochter vergeten.
‘Nee,’ zei ik tegen Lisa. ‘Je weet dat ik dat niet wil. In mijn huis geen aquarium meer. En dat gaat trouwens ook helemaal niet met de katten.’ Dat laatste leek haar enigszins te overtuigen.
‘Goed,’ vond ze. ‘Dan kopen we gewoon een heteluchtfriteuse.’
Ik was dusdanig opgelucht dat ze het aquarium gelijk liet varen dat ik meteen instemde. Aan mijn stereo-installatie heb ik daarna nog maar zelden gedacht.



Terug