Terug

Barbecue

Naarmate de tijd verstrijkt en er meer en meer columns op deze pagina verschijnen, valt het me op dat ik mijzelf vaak, hoe zal ik het eens noemen, niet al te snugger afschilder. Vrijwel elke column eindigt in een desastreus dilemma waarin ófwel iemand als gevolg van mijn stupide voorkomen helse pijnen moet doorstaan, ofwel er een verschrikkelijk duur en breekbaar en fragiel voorwerp door mijn toedoen gruwelijk kapot gaat. Na herlezing van een aantal van mijn eigen stukjes bemerkte ik dat ik ook ongemakkelijke situaties niet bepaald schuw. Allemaal hartstikke leuk en grappig, maar in werkelijkheid ben ik uiteraard zeer voorzichtig ende tactvol ende sociaal buitengewoon competent. Dat u dat even weet.

Dus. Op een dag brandde ik een plastic tuinstoel af omdat ik het slim vond er een mini-barbecue op te zetten. Het was een mooie zomerdag. De zon scheen te volop en zweet gutste uit gaten waarvan ik niet wist dat ik ze had – en dat was net zo vies als het lijkt. Wij dachten: laat ons eens flink gaan barbecueën vandaag. Wij trippelden olijk naar de winkel en deden onze inkopen. Eenmaal thuis pielden we de kleine doe-het-zelfbarbecue in elkaar op de tegelvloer van ons veel te kleine balkonnetje. In de uren daarna smulden we van allerhande worsten, hamburgers en ander geroosterd slachtafval. Het was al met al prima vertoeven, die godsgloeiend hete zomerdag.

Na al dat ge-eet buikten en burpten we met overvolle magen rustig uit op de bank. De televisie hadden we ingeruild voor de ventilator. Met loom gestalte probeerden onze ogen de vliegensvlug zwiepende wieken te volgen. Na een uur van die zinloze inspanning besloten we de boel eens op te ruimen. Een balkon met in elke hoek lege flessen drank en halve speklappen staat immers ook niet zeer fraai. Ik, de hoofsheid zelve, stond al op en zei dat ze lekker kon blijven zitten. Eetdronken verwijderde ik de bakjes zelfgeklopte cocktailsauzen van de tafel en ruimde de flesjes op. De gemorste vleesjes liet ik liggen voor de katten en om dezelfde reden haalde ik de barbecue van de grond af: stel je voor dat ze er met hun tere poezenpootjes in zou gaan staan. Ik zag de zwartverschroeide zooltjes al voor me. Met de vurig hete bak in mijn handen zocht ik naar een plek om hem te stallen. Tijdens die warme nazomeravond viel mijn blik op een van de plastic tuinstoelen. Hé, dacht ik. Dat is handig.

Ons appartement heeft nog drie maanden naar verbrand plastic gestonken.



Terug