Terug

Aarde

Ik las eens dat de wereld over ongeveer vijf miljard jaar vrijwel zeker zal vergaan, omdat de zon dan gaat ontploffen. Meneren en mevrouwen die daar ongelofelijk veel verstand van hebben, zeggen dat de aarde daar niet zo goed tegen kan en door die klap ontegenzeggelijk zal ophouden te bestaan.

Uiteraard gloort er door de zichzelf steeds verder ontwikkelende wetenschap wat hoop aan het einde van de horizon. Tegen die tijd is de mens (mocht die dan nog altijd (al dan niet vrolijk fluitend) rondhuppelen op deze grauwe jammerbol) al lang verkast naar een of andere nog onontdekte uithoek van ons heelalletje.

Ondanks dat ik me daar bewust van probeer te zijn, zie ik bij de gedachte aan een exploderende aardkloot (want zo fantaseer ik dat tijdens slapeloze nachten voor mezelf bij elkaar) toch altijd een jong stelletje van een jaar of zestien voor mijn geest verschijnen. Ze hebben elkaar net leren kennen, en ondanks dat ze hard tegen de liefde gevochten hebben – ze zijn zich er natuurlijk terdege van bewust dat hun jaren geteld zijn, de mensheid heeft zichzelf vanwege grootste stupiditeiten van alle tijden niet kunnen redden – bleken hun geesten te zwak en vielen ze voor elkaar. In de minuten voordat de Klap der Klappen zal vallen, kruipen ze in een voor ons, achterlijke eenentwintigste-eeuwers, onherkenbaar meublement dat ook over vijf miljard jaar nog steeds een ‘bed’ zal heten, dicht tegen elkaar aan. Ze schelden, huilen en friemelen, een absurde maar blijkbaar tijdloze combinatie. In de laatste minuut tellen ze samen af. Ze knijpen hun ogen stijf dicht.

Maar goed. Laten we, voordat het zo ver is, eerst ons geloof in de wetenschap nog maar even hooghouden. En wanneer die, wat zeer voorstelbaar is, geen stand zal kunnen houden, zal God zich tegen die tijd misschien weleens op aarde geopenbaard hebben. Allicht kunnen onze jongelingen dan een dealtje sluiten. Wie weet.



Terug